.jpg?width=1200)
Miejskie obchody Święta Wojska Polskiego
Na Cmentarzu Parafialnym w Ostrołęce, przed Grobem Nieznanego Żołnierza odbyła się krótka uroczystość zakończona złożeniem kwiatów w hołdzie żołnierzom poległym za wolność naszej ojczyzny.
Następnie o godz. 10.00 w kościele pw. Zbawiciela Świata odprawiona została Msza Święta w intencji Wojska Polskiego. O oprawę uroczystości zadbała społeczność Zespołu Szkół Zawodowych nr 2 w Ostrołęce. Po Mszy Świętej delegacje z Wiceprezydent Ostrołęki Anną Gocłowską, służbami mundurowymi na czele złożyły kwiaty przy ołtarzu Matki Boskiej Częstochowskiej, upamiętniającym poległych w walkach Żołnierzy Armii Krajowej.
WARTO PRZECZYTAĆ
Święto Wojska Polskiego zostało ustanowione na pamiątkę zwycięskiej Bitwy Warszawskiej, operacji wojskowej prowadzonej od 13 do 25 sierpnia 1920 r., podczas której zacięte walki toczyły się pomiędzy zgrupowanymi nad Wisłą, nacierającymi na Warszawę oddziałami sowieckiej Armii Czerwonej, a armiami Wojska Polskiego. Była to decydująca bitwa wojny polsko-bolszewickiej.
Święto wojskowe obchodzono w poszczególnych okresach naszej historii w różnych terminach. Co ciekawe, 15 sierpnia świętowano już w I połowie XIX w., w czasach Księstwa Warszawskiego. Okazją były urodziny Napoleona Bonaparte, które traktowano jako nieformalne święto polskiej armii. W latach 1919-1923 celebrowano w dniu 6 sierpnia – na pamiątkę rozpoczęcia działań przez Pierwszą Kompanię Kadrową. Po wojnie polsko-bolszewickiej najważniejsze uroczystości wojskowe zyskały miano Święta Żołnierza, zaś termin obchodów ustalono na 15 sierpnia. Datę tę wybrano symbolicznie, gdyż tego dnia w 1920 r. w godzinach nocnych pierwsze oddziały 21 Dywizji Górskiej Wojska Polskiego rozpoczęły forsowanie Wieprza pod Kockiem. Operacja ta rozpoczęła kontrofensywę, w wyniku której rozbito wojska sowieckiego Frontu Zachodniego pod dowództwem Michaiła Tuchaczewskiego. Kontrofensywa doprowadziła do odparcia wojsk Armii Czerwonej na przedpolach Warszawy. Po stronie polskiej w bitwie zginęło ok. 4,5 tys. żołnierzy, 22 tys. zostało rannych, zaś 10 tys. uznano za zaginionych.
Ustanowienie Święta Żołnierza sankcjonował rozkaz nr 126 z dnia 4 sierpnia 1923 r. wydany przez Ministra Spraw Wojskowych gen. broni Stanisława Szeptyckiego. Święto Żołnierza nie zostało nigdy odwołane równorzędnym lub wyższym aktem. Obchodzono je uroczyście w okresie II wojny światowej w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie i w Wojsku Polskim do 1947 r. W rządzonej przez komunistów Polsce Ludowej zaniechano jego obchodów.
W latach 1948-1949 charakter wyłącznego oficjalnego święta wojskowego miały obchody zakończenia II wojny światowej, czyli Narodowego Święta Zwycięstwa i Wolności, które według chronologii sowieckiej celebrowano w dniu 9 maja. Dekretem Rady Ministrów z dnia 7 października 1950 r. ustanowiono Dzień Wojska Polskiego, obchodzony 12 października. Obchody w tym terminie miały upamiętniać rozpoczęcie działań bojowych przez 1 Dywizję Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Ten sformowany na podstawie postanowienia Państwowego Komitetu Obrony ZSRR związek taktyczny pod dowództwem gen. brygady Zygmunta Berlinga wziął udział w bitwie pod Lenino, stoczonej w 1943 r. między niemieckim Wehrmachtem a sowiecką Armią Czerwoną we wschodniej Białorusi.
Po zmianie ustroju w latach 1990-1992 Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej świętowały w dniu 3 maja, łącząc ceremonie wojskowe z uroczystościami upamiętniającymi Konstytucję 3 Maja. Ustawą z dnia 30 lipca 1992 r. przywrócono obchody Święta Wojska Polskiego w dniu
15 sierpnia.